„Klasyczne badania nad sztuczną inteligencją przez ostatnich kilka dziesięcioleci koncentrowały się na następujących dziedzinach
Robotyka tworzenie przemieszczających się urządzeń, zdolnych do odnajdywania drogi w labiryncie, a nawet odszukiwania gniazdka w ścianie i włączania się do niego w celu doładowania baterii, kiedy te zaczynają się wyczerpywać. Wielki mędrzec i beznadziejny głupek w tej samej maszynie. Mechanicznego służącego, który chodziłby za tobą po mieszkaniu i przyjmował polecenia, jak C3PO lub R2D2 z Gwiezdnych wojen, na razie nie widać na horyzoncie.
Widzenie komputerowe dzięki kamerom wideo, zapewniającym umiejętności rozpoznawania wzorców, i programom analizującym komputer ma zdolność „widzenia" i identyfikowania obiektów. Odróżnienie obiektu od jego tła i identyfikowanie go z dowolnej perspektywy to umiejętności, które wykształcają się u człowieka we wczesnym dzieciństwie, dla komputera jednak są to wyjątkowo trudne zadania. Zdolność rozpoznawania pozasłownych składników komunikacji, takich jak gest czy wyraz twarzy, mogłaby oczywiście pomóc komputerom w pojmowaniu sensu mowy.
Systemy eksperckie programy tego typu mają pomagać ludziom w dokonywaniu ekspertyz szczególnie w złożonych informacyjnie dziedzinach, takich jak diagnostyka medyczna. Na przykład lekarz mógłby wprowadzić opis symptomów występujących u pacjenta, a program, wykorzystując dużą bazę danych i opierając się na wynikach dotychczasowych badań, przedstawiłby lekarzowi listę możliwych chorób, obliczył prawdopodobieństwo wystąpienia każdej z nich i uzasadnił diagnozę. Badacze wykorzystują niektóre z technik używanych przez systemy eksperckie do prób utworzenia inteligentnych informatorów.“(8)