„Stanowisko Fryderyka Wilhelma II było jasne należy zawrzeć z Polską osobno traktat polityczny, osobno zaś terytorialnohandlowy. Traktat polityczny, zabezpieczający współdziałanie militarne obu państw w czasie wojny z Austrią lub Rosją, dwór berliński gotów był podpisać i ratyfikować bez jakichkolwiek warunków wstępnych. Natomiast traktat handlowy, regulujący cały system celny w dorzeczu Wisły, Odry, Pregoły i Niemna, przy obniżeniu ceł tranzytowych z 12% do symbolicznej wysokości 2% , a najwyżej 3% . Berlin skłonny był zawrzeć z Rzecząpospolitą tylko pod warunkiem cesji terytorialnych, przede wszystkim Gdańska, ale również Torunia i kilku powiatów nadgranicznych. W tej sprawie stanowisko Prus było konsekwentne i bezwzględne, co z natury rzeczy niesłychanie irytowało polską opinię publiczną. Słusznie (rzecz jasna) uważano stanowisko dworu berlińskiego za swojego rodzaju szantaż polityczny; pozostawało jednak faktem, że tymi brutalnymi metodami dwór berliński usiłował realizować swoje podstawowe interesy polityczne i gospodarcze, które decydowały w tym okresie o całej polityce pruskiej. Uzyskanie kosztem Polski „zaokrąglenia terytorialnego" było dla Prus celem najważniejszym, dla którego dwór berliński gotów był na znaczne ryzyko polityczne i wojenne, trudno więc było oczekiwać, że Fryderyk Wilhelm II wyrzeknie się najsilniejszego swojego argumentu w momencie, gdy realizacja upragnionego celu Berlina stawała się coraz bardziej realna.“(11)