„W przypadku wniesienia przez powoda skargi umotywowanej pozwany musiał złożyć oświadczenie wzajemne, podając fakty, które by obalały roszczenie powoda, i ofiarować na to dowody. Sąd ustalał wówczas w wyroku, która ze stron ma przeprowadzić dowód. W zasadzie bliższość w dowodzie, poza pewnymi wyjątkami, posiadał pozwany.
Wyrok w takim przypadku był — podobnie jak w procesie frankońskim — jednocześnie wyrokiem dowodowym i końcowym. Wynik dowodu wyjaśniał, przeciw komu zwróci się ostrze wyroku. Zazwyczaj jednak zaczęto wynik ten zatwierdzać jeszcze osobnym wyrokiem.
W przypadku niestawienia się pozwanego w sądzie — jeśli nie zachodziły przyczyny usprawiedliwiające — przy skargach o długi następowało sądowe zajęcie ruchomości, a po upływie określonego czasu spieniężenie ruchomości dla pokrycia pretensji powoda. Przy skargach o nieruchomość przekazywano powodowi nieruchomość tymczasowo, a później na stałe.
Pozwany mógł odmówić wdania się w spór (według pewnych praw przy niektórych rodzajach skarg, według innych — przy wszystkich skargach bez wyjątku), dopóki powód nie złożył zobowiązania (Klagegewere), że nie będzie już wnosił innych skarg z tego samego powodu. Jeśli powód zobowiązanie następnie złamał, podlegał karze grzywny.“(16)