„W tym pierwszym okresie stanowienia państwa i trwającej jeszcze wojny szczególna rola przypadła Wydziałowi Wschodniemu. Skupili się w nim działacze lewicy niepodległościowej, związani z Naczelnikiem Państwa i jego najbliższymi współpracownikami. Byli to m.in. Mirosław Arciszewski, Roman Knoll, Juliusz Łukasiewicz, Marian Szumlakowski, Jan Wszelaki. „Trudno mi nie podkreślić wspomina Jan Gawroński walorów moralnych i obywatelskich, jakie oni do służby naszej wnieśli, i ze wzruszeniem dziś myślę o szlachetności patriotyzmu, który od nich promieniował. Ale wszyscy oni wychowali się w tradycji czynnej walki z caratem, o której zapomnieć nie umieli po
W grudniu 1919 r. Paderewski ustąpił ze stanowiska premiera i ministra spraw zagranicznych. Nie oznaczało to wszakże końca jego aktywności w polskiej dyplomacji. Był jeszcze do stycznia 1921 r. delegatem przy Radzie Ambasadorów, zaś do maja 1921 r. przedstawicielem rządu polskiego przy Lidze Narodów. Na tym stanowisku niejednokrotnie bronił praw polskich w trudnych momentach, jak chociażby w czasie przeniesienia konfliktu polskolitewskiego do Ligi Narodów.
Rozpoczęty przez Paderewskiego proces nawiązywania stosunków kontynuowany był przez jego następcówministrów Stanisława Patka i Eustachego Sapiehę. Ustanawiano stosunki z coraz to nowymi państwami, sięgając także poza Europę. Ale możliwości Polski w tym zakresie były wówczas jeszcze ograniczone. Świadczą o tym najlepiej komplikacje, jakie wyniknęły przy nawiązywaniu stosunków z Persją.“(5)