„W VII wieku n.e. w pustynnej Arabii natchniony mąż Mahomet głosił nową religię. Początkowo jego słuchaczami byli mieszkańcy Mekki i oazy Jatrib; ta ostatnia z czasem stała się siedzibą proroka, czyli Medyną. Mahomet zmarł w roku 632, ale nie był to kres treści, które głosił, przeciwnie, zaczęły one intensywnie przenikać w głąb Arabii za pośrednictwem koczujących plemion. Rodziło się nowe państwo. Początki były bardzo skromne — poddanie się poszczególnych wodzów pustynnych plemion zwierzchnictwu nowego państwa nie zapowiadało jego rychłej kolosalnej potęgi militarnej, jednakże akces tych wodzów do państwa arabskiego oznaczał nawrócenie owych plemion na mahometanizm. Toteż jeszcze w tym samym stuleciu imperium było faktem. Obejmowało prawic cały obszar Morza Śródziemnego, Azję PołudniowoZachodnią, od Pirenejów do Indusu. I faktem było, że w tym imperium panowała jedna religia, zapoczątkowana przez Mahometa.
Stosunek państwa arabskiego do religii mahometańskiej jest zagadnieniem niezmiernie interesującym, ale nie będziemy się tu nim zajmować. Poprzestaniemy na kilku stwierdzeniach, a mianowicie, że bogate i zurbanizowane imperium przechowało pamięć o małej i ubogiej, pustynnej niemal kolebce oraz że z tej kolebki prorok głosił zasady nowej wiary i wreszcie, że do kanonu religii włączono wszystko, co uczynił i powiedział prorok, jego słowa i gesty, Koran, święta księga islamu, w której są zawarte słowa i myśli Mahometa, zawiera również pogląd założyciela religii dotyczący wina. Pogląd to brzemienny w skutki, gdyż — mówiąc dzisiejszym językiem — poszczególne wersety Koranu mają jak gdyby moc ustawy parlamentarnej, są przeznaczone do wykonania.“(13)